Τι ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να βάλουμε τα συναισθήματα μας σε μια τάξη!!!
Να μην έρχονται αυτά απρόσκλητα όποτε θέλουν.
Αλλά τότε όλοι θα επιλέγαμε τα ευχάριστα μόνο.
Και τι θα έκαναν ο πόνος, η λύπη, η στεναχώρια;
Πότε θα έτρεχαν δάκρυα στα μάτια;
Θα είχε ουσία η ζωή έτσι;
Όλα θα ήταν ρόδινα αλλά βαρετά συγχρόνως.
Γίνεται να ζήσεις χωρίς σκαμπανεβάσματα;
Χωρίς να πονέσεις,χωρις να στεναχωρεθείς, χωρίς να κλάψεις;
Ίσως θα ήταν καλύτερα να κρατάνε λίγο.
Σε εμάς πότε έχει ημερομηνία λήξης ο πόνος, η στεναχώρια;
Δεν ξέρω...
Δεν ξέρω καν αν έχουν ημερομηνια λήξης.
Ξέρω μόνο ότι π ο ν α ω.
ΠΟΝΑΩ Π Ο Λ Υ
Μακάρι να ξυπνήσω μια μέρα και να είμαστε μαζί.
Να ξυπνήσω στην αγκαλιά σου
και να είμαι χαρούμενη.
Να θυμάμαι το σήμερα και να γελάω.
Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτό.
Αυτό που μπορώ να πώ με σιγουριά ειναι ότι δεν θα πάψω ποτέ να σε αγαπάω.
Δεν θα πάψω ποτέ να σε κουβαλάω στην καρδιά μου,στην ψυχή μου....